ការសម្លាប់មនុស្សនៅក្នុងចិត្ត
ដោយAlistair Begg
March 3, 2026
«កុំឲ្យសំឡាប់មនុស្សឲ្យសោះ» ។ និក្ខមនំ ២០:១៣
បើអ្នកមិនចង់ចំណាយពេលយូរ ក្នុងការស្វែងយល់អំពីទស្សនៈដែលនរណាម្នាក់មានអំពីពិភពលោក ចូរសួរគាត់អំពីមូលហេតុដែលគាត់មិនគាំទ្រ ឲ្យមានការសម្លាប់មនុស្ស ។ សំណួរនេះកំពុងចោទសួរអំពីបញ្ហា និងតម្លៃរបស់ជីវិតមនុស្ស ជាបញ្ហាដែលបានលើកឡើង នៅក្នុងក្រឹត្យវិន័យទី៦ ។ ហើយសំណួរនេះមិនបានតម្រូវឲ្យយើងឆ្លើយ ស្របតាមទស្សនៈនយោបាយដែលយើងមានខុសៗគ្នានោះទេ ហើយក៏បានបង្ហាញអំពីការគិតរបស់មនុស្ស អំពីអត្ថន័យ គោលបំណង និងដើមកំណើតរបស់ជីវិតមនុស្ស ។
មានមនុស្សជាច្រើនសន្ធឹកបានយល់ឃើញថា ជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗមានតម្លៃ បើសិនជាពួកគេមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដទៃ ។ បានសេចក្តីថា ដរាបណាបុគ្គលម្នាក់ៗបានរួមចំណែកនៅក្នុងសង្គម នោះពួកគេនៅតែមានតម្លៃ ។ ប៉ុន្តែ ការយល់ឃើញដូចនេះ មានន័យថា ការសម្លាប់ជីវិតមនុស្សខ្លះ ដែលមានដូចជាការពន្លូតកូន ការចាក់ថ្នាំសម្លាប់មនុស្សដែលមិនចង់រស់ជាដើម ហាក់ដូចជាមានភាពសោកសៅតិចជាងមុន ឬប្រហែលជា «ការល្អ»ផង ព្រោះគ្មាននរណាចង់បានបុគ្គលនោះ ឬគេយល់ឃើញថា បុគ្គលនោះធ្វើឲ្យខាតបង់ដល់សង្គម ហេតុនេះហើយ គេធ្វើការសន្មតជាចុងក្រោយថា ពួកគេមានតម្លៃទាបបំផុត ក្នុងសង្គម ។
ព្រះគម្ពីរមិនបានបង្រៀនដូចនេះទេ ។ ព្រះគម្ពីរបានចែងច្បាស់ អំពីការពិតដែលថា បុរស និងស្ត្រីមានតម្លៃ ព្រោះព្រះទ្រង់បានបង្កើតពួកគេមក ឲ្យត្រូវនឹងរូបអង្គរបស់ទ្រង់ (លោកុប្បត្តិ ១:២៦ ទំនុកដំកើង ៨:៥-៦) ។ ការឲ្យតម្លៃយ៉ាងដូចនេះ មិនមានការប្រែប្រួលទៅតាមពេលវេលា និងទីកន្លែង ពោលគឺគ្មានអ្វីអាចកែប្រែតម្លៃនេះឡើយ ។ ទាល់តែយើងមើលឃើញតម្លៃរបស់ជីវិតមនុស្ស យ៉ាងដូចនេះ ដូចព្រះអង្គដែរ ទើបយើងអាចយល់បានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ នូវក្រឹត្យវិន័យដ៏សាមញ្ញ ដែលបានបង្គាប់ថា «កុំឲ្យសំឡាប់មនុស្សឲ្យសោះ» ។
ជាធម្មតា មានរបៀបបីយ៉ាងដែលមនុស្សយើងអាចមានការយល់ឃើញមិនត្រឹមត្រូវ អំពីតម្លៃរបស់មនុស្ស ក្នុងក្រឹត្យវិន័យទី៦ ។ ទីមួយ ការសម្លាប់មនុស្ស ។ ព្រះទ្រង់គឺជាអ្នកប្រទានជីវិតមនុស្ស ហើយមានតែព្រះអង្គទេ ដែលមានអំណាចដកជីវិតមនុស្ស ។ ការសម្លាប់ជីវិតមនុស្ស គឺជាការប្រឆាំងក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ក៏ដូចជាវាយប្រហារមកលើរូបអង្គរបស់ព្រះ (លោកុប្បត្តិ ៩:៥-៦) ។ ទីពីរ ការសម្លាប់ខ្លួន គឺជាការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងស្លាប់ ដោយចេតនា ។ ព្រះទ្រង់មានបន្ទូលថា វិញ្ញាណមនុស្សទាំងអស់គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គ (អេសេគាល ១៨:៤) ដូចនេះ យើងគ្មានសិទ្ធិសម្លាប់ខ្លួនឡើយ ។ ទីបី ការរំលូតកូន ។ រាប់ចាប់តាំងពីពេលដែលគភ៌បានចាប់កំណើត ក្នុងផ្ទៃម្តាយ គភ៌នោះគឺជាជីវិតមនុស្ស (ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៣) ។ ការពិតដែលថា គភ៌នោះមិនអាចរស់បាន នៅក្រៅផ្ទៃម្តាយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែ គឺមិនមានន័យថា គាត់គ្មានសិទ្ធិទទួលការការពារ ដូចមនុស្សដទៃទៀតឡើយ (ទោះមានការអត់ទោស សម្រាប់ការបំពានក្រឹត្យវិន័យទី៦ យ៉ាងដូចនេះក៏ដោយ) ។
អ្នកបានអានដល់ចំណុចនេះហើយ អ្នកប្រហែលជាគិតថា អ្នកមិនទាន់បានជៀសផុតពីការបំពានក្រឹត្យវិន័យនេះឡើយ ។ តែកុំទាន់សន្និដ្ឋានលឿនពេក! ព្រះយេស៊ូវមិនបានឲ្យយើងជៀសផុតយ៉ាងងាយស្រួលដូចនេះទេ ដ្បិតព្រះអង្គមានបន្ទូលថា អ្នកដែលខឹងនឹងបងប្អូន បើមិនចេះគ្រប់គ្រងកំហឹងទេ អាចឈានដល់កំរិតមួយ ដោយមានទោស ដូចអ្នកសម្លាប់មនុស្ស (ម៉ាថាយ ៥:២១-២២) ។ បើយើងស្មោះត្រង់ យើងនឹងមិនបដិសេធទេថា យើងរាល់គ្នាសុទ្ធតែធ្លាប់មានសេចក្តីកំហឹង ដែលជាការសម្លាប់នរណាម្នាក់នៅក្នុងចិត្តរបស់យើង ។ យើងធ្លាប់មានការគិតអំពីអ្នកដទៃដោយកំហឹងដ៏អាក្រក់ គួបផ្សំនឹងការចងគំនុំ គំនិតព្យាបាទ ការចាត់ទុកគេជាសត្រូវ និងការនិយាយដើម ដែលក្នុងនោះ យើងសម្លាប់ពួកគេក្នុងចិត្តរបស់យើង ។ ខណៈពេលនេះ យើងប្រហែលជាកំពុងតែមានបញ្ហានេះផងក៏មិនដឹង ។ ហេតុនេះហើយ យើងជាប់មានទោសហើយ ។
ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តថា បើអ្នកមានអារម្មណ៍ដឹងអំពីទម្ងន់នៃកំហុសរបស់អ្នក ខណៈពេលដែលអ្នកយល់អំពីទំហំ និងភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃក្រឹត្យវិន័យនេះ សូមចាំថា ព្រះទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ដូចនេះឯង ។ អ្នកមិនអាចធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យដ៏ឥតខ្ចោះរបស់ព្រះ ឲ្យបានមួយរយភាគរយឡើយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គនៅតែប្រទានការអត់ទោសបាប ដែលនឹងលាងសម្អាតបាប និងកំហុសរបស់អ្នក ។ ជាងនេះទៅទៀត ព្រះអង្គប្រទានការផ្លាស់ប្រែ ដែលអាចដកចេញសេចក្តីកំហឹង ដែលសម្លាប់គេនៅក្នុងចិត្ត ហើយកែប្រែចិត្តអ្នកឲ្យមានក្តីស្រឡាញ់ និងព្រះគុណ ។ តើអ្នកចាំបាច់ត្រូវប្រែចិត្តចេញពីអ្វីខ្លះ ? តើអ្នកត្រូវការឲ្យព្រះអង្គអត់ទោសឲ្យ ចំពោះកំហុសអ្វីខ្លះ ? តើអ្នកត្រូវការព្រះវិញ្ញាណកែប្រែអ្នក ដោយរបៀបណា ?
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ម៉ាថាយ ៥:២១-២៦
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ៣៦-៣៨ និង យ៉ាកុប ៤