ប្រើព្រះវត្តមានព្រះ ដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន
ដោយAlistair Begg
February 12, 2026
«អ្នកដែលនាំដំណឹងមកក៏ឆ្លើយថា ពួកអ៊ីស្រាអែលយើងបានរត់ ពីចំពោះពួកភីលីស្ទីនចេញ មានពលទ័ពខាងយើងស្លាប់អស់សន្ធឹក ហើយហុបនី នឹងភីនេហាស កូនលោកទាំង២ក៏ស្លាប់ទៅដែរ ឯហឹបនៃព្រះ គេក៏បានចាប់យកទៅហើយ» ។ ១សាំយ៉ូអែល ៤:១៧
តើព្រះទ្រង់មានប្រយោជន៍សម្រាប់ជីវិតអ្នក ឬសក្តិសមនឹងឲ្យរស់នៅថ្វាយព្រះអង្គដែរឬទេ?
នៅដើមដំបូងនៃបទគម្ពីរ ១សាំយ៉ូអែល ជំពូក៤ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានទទួលបរាជ័យជាដំណំ បន្ទាប់ពីបាននាំហិបសញ្ញារបស់ព្រះអម្ចាស់ចូលទៅក្នុងសមរភូមិ ដោយសង្ឃឹមថា នឹងបានប្រើវាជាប្រអប់វេទមន្ត ដើម្បីធានាថា ពួកគេនឹងមានជ័យជម្នះ (១សាំយ៉ូអែល ៤:១-៤) ។ លោក អេលី ដែលជាសម្តេចសង្ឃ មានការយល់ដឹងច្បាស់ជាងពួកគេ អំពីការប្រើប្រាស់ហឹបសញ្ញា ប៉ុន្តែ គាត់បានយល់ស្របនឹងផែនការរបស់ពួកគេ ។
នៅសម័យនោះ ហិបសញ្ញាគឺជាកន្លែងដែលព្រះទ្រង់គង់សណ្ឋិតនៅ ក្នុងចំណោមរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ ។ ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យនឹងឲ្យពួកគេចូលមករកហិបសញ្ញា ដើម្បីស្វែងរកព្រះវត្តមានព្រះអង្គ គឺមិនមែនប្រើវាជាវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិនោះទេ ។ លោក អេលីបានយល់ពីរឿងនេះ ហេតុនេះហើយ នៅពេលដែលកងទ័ពបានចេញទៅប្រយុទ្ធ គាត់បានអង្គុយភ័យញ័រ នៅទីក្រុងស៊ីឡូរ ខណៈពេលដែលគាត់ទន្ទឹងរង់ចាំដំណឹង (១សាំយ៉ូអែល ៤:១៣) ។ ទីបំផុត នៅពេលដែលអ្នកនាំសារម្នាក់បានមកពីសមរភូមិ គាត់ក៏បានទទួលសារដ៏តក់ស្លុតថា : «សត្រូវបានចាប់យកហឹបសញ្ញារបស់ព្រះហើយ» ។ ពេលបានឮដំណឹងនេះ បេះដូងរបស់លោក អេលីលោតខុសចង្វាក់ ហើយគាត់ក៏បានស្លាប់ (ខ.១៨) ដោយការងារដែលគាត់បានធ្វើរយៈពេល៤០ឆ្នាំ បានបញ្ចប់ក្នុងស្ថានភាពដ៏តក់ស្លុត នៅពេលនោះតែម្តង ។
គេមិនអាចមើលស្រាល និងប្រើព្រះវត្តមាន និងសិរីល្អរបស់ព្រះ ដែលមានហិបសញ្ញាធ្វើជាតំណាង ដើម្បីបម្រើប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះឡើយ ។ គេនៅតែនឹកចាំរឿងដែលបានកើតឡើងនៅទីក្រុងស៊ីឡូរ ។ អ្នកនិពន្ធបទគម្ពីរទំនុកដំកើងបានសរសេរថា «កាលព្រះទ្រង់បានជ្រាបហើយ នោះទ្រង់មានសេចក្ដីក្រោធ ហើយបានស្អប់ខ្ពើមដល់សាសន៍អ៊ីស្រាអែលជាខ្លាំង ។ ដល់ម្ល៉េះបានជាទ្រង់លះបង់រោងឧបោសថ ដែលនៅត្រង់ស៊ីឡូរ គឺជាត្រសាលដែលទ្រង់បានតាំងឲ្យនៅកណ្ដាលពួកមនុស្សលោក» (ទំនុកដំកើង ៧៨:៥៩-៦០) ។ នៅសម័យក្រោយមកទៀត នៅពេលដែលរាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គចង់ប្រើ «ព្រះអម្ចាស់» ដើម្បីភាពអាត្មានិយមរបស់ខ្លួន ព្រះអម្ចាស់ក៏បានព្រមានពួកគេ តាមរយៈហោរាយេរេមាថា «ព្រះវិហារនេះដែលហៅតាមឈ្មោះអញ តើបានត្រឡប់ជារោងចោរនៅភ្នែកឯងរាល់គ្នាឬអី ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់មានបន្ទូលថា គឺខ្លួនអញបានឃើញការនេះហើយ ។ ចូរឲ្យឯងរាល់គ្នាទៅឯទីកន្លែងរបស់អញ ដែលនៅត្រង់ស៊ីឡូរចុះ ជាកន្លែងដែលអញបានតាំងឈ្មោះអញឲ្យនៅជាមុនដំបូង ត្រូវឲ្យពិចារណាមើល ដែលអញបានធ្វើដល់កន្លែងនោះជាយ៉ាងណា ដោយព្រោះអំពើអាក្រក់របស់អ៊ីស្រាអែល ជារាស្ត្រអញ» (យេរេមា ៧:១១-១២) ។ គេក៏បានប្រើឈ្មោះទីក្រុងស៊ីឡូរ ជាការក្រើនរំឭក អំពីផលវិបាកនៃការព្យាយាមប្រើព្រះអម្ចាស់ ធ្វើជាវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិដើម្បីឲ្យមានសំណាង ជាជាងថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ធ្វើជាព្រះអម្ចាស់ ។
ជាច្រើនសតវត្សរ៍ក្រោយមក កាលព្រះយេស៊ូវក៏បានបោសសម្អាតព្រះវិហារនៅទីក្រុងយេរូសាឡិម ព្រះអង្គបានដកស្រង់ការព្រមានរបស់ហោរាយេរេមាផងដែរ (ម៉ាថាយ ២១:១២-១៣) ។ នៅសម័យនោះ ពួកបណ្តាជនក៏កំពុងតែប្រើព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ជាជាងថ្វាយព្រះកិត្តិនាមដល់ព្រះអង្គ ។ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវបានយាងមក មិនគ្រាន់តែដើម្បីបើកបង្ហាញអំពើបាបរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ដើម្បីប្រទានដំណោះស្រាយផងដែរ ។ តាមរយៈការអនុញ្ញាតឲ្យអំណាចនៃភាពងងឹតដំដែកគោលពីលើព្រះកាយព្រះអង្គជាប់នឹងឈើឆ្កាង ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដែលជាសិរីល្អសព្វគ្រប់នៃព្រះវរបិតា (យ៉ូហាន ១:១៤) បានដាច់ចេញពីព្រះវត្តមាននៃព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ។ ដូចនេះ ព្រះអង្គសក្តិសមនឹងទទួលគ្រប់ទាំងអំណាច និងព្រះកិត្តិនាម (វិវរណៈ ៥:៩) ។
ចុះចំណែកអ្នកវិញ? នៅពេលដែលអ្នកពិចារណាដោយស្មោះត្រង់ អំពីទំនោរនៃចិត្តរបស់អ្នក តើអ្នកទូលព្រះអម្ចាស់ថា «ព្រះអង្គមានប្រយោជន៍» ជាជាងទូលថា «ព្រះអង្គសក្ដិសម» ឬទេ? ចូរប្រើភ្នែកនៃជំនឿរបស់អ្នក មើលទៅហេតុការណ៍ដែលព្រះយេស៊ូវបោសសម្អាតមនុស្សមានបាប ចេញពីព្រះវិហារ ហើយបន្ទាប់មក ព្រះអង្គក៏បានលាងសម្អាតមនុស្សមានបាប ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចរស់នៅក្នុងព្រះវត្តមានរបស់ព្រះជារៀងរហូត ហើយអ្នកនឹងមានចិត្តចង់ចំណាយពេលសរសើរដំកើងព្រះអង្គជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។
«ដ្បិត១ថ្ងៃនៅក្នុងព្រះលាននៃទ្រង់ នោះវិសេសជាង១ពាន់ថ្ងៃណាទៀត» (ទំនុកដំកើង ៨៤:១០) ។ ពេលដែលអ្នកជឿដូចនេះ ជីវិតអ្នកនឹងបានប្រកាសអំពីភាពសក្ដិសមរបស់ព្រះអង្គ ហើយអ្នកនឹងព្យាយាមថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ គឺមិនមែនប្រើព្រះអង្គ ដើម្បីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ ទំនុកដំកើង ៨៤
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ អេសាយ ៥៦-៥៩ និង ម៉ាកុស ១៣:២១-៣៧