ការអធិស្ឋាន និងអំណាចគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ
ដោយAlistair Begg
February 21, 2026
«ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា ការនេះនឹងបានត្រឡប់ជាសេចក្ដីសង្គ្រោះដល់ខ្ញុំវិញ ដោយអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំ ហើយដោយព្រះ ទ្រង់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណ នៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ មកជួយផង» ។ ភីលីព ១:១៩
ការអធិស្ឋានរបស់អ្នកនាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរ ។
សាវ័កប៉ុលបានដឹងច្បាស់អំពីរឿងនេះ ។ កណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការបានកត់ត្រា អំពីការរីកលូតលាស់ដ៏ឆាប់រហ័សនៃពួកជំនុំ នៅទូទាំងតំបន់មេឌីទែរ៉ាណេខាងកើត ភាគច្រើនតាមរយៈការធ្វើដំណើរបេសកកម្មធំៗរបស់គាត់ទាំងបីលើក ។ ប៉ុន្តែ ការធ្វើដំណើរនេះបានបញ្ចប់ ដោយសាវ័កប៉ុលរស់នៅក្នុងការឃុំខ្លួន ក្នុងផ្ទះ អស់រយៈពេល២ឆ្នាំពេញ (កិច្ចការ ២៨:៣០) ។ តាមទស្សនៈរបស់មនុស្ស ស្ថានភាពរបស់គាត់នៅត្រង់ចំណុចនេះ ហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹម ។ ពួកសាសន៍យូដាបានព្យាយាមសម្លាប់គាត់ អស់ជាច្រើនឆ្នាំហើយ ។ គាត់បានឆ្លងកាត់ការកាត់ទោសជាបន្តបន្ទាប់ ដោយសារការចោទប្រកាន់បង្ខូច ។ គាត់បានប្រឈមមុខដាក់ការលិចសំពៅ ការវាយដំ និងទុក្ខវេទនាជាច្រើន ។ ហើយនៅពេលនោះ គាត់ត្រូវគេដាក់ច្រវាក់ជាប់នឹងទាហានរ៉ូម៉ាំងម្នាក់ ដោយគ្មានសេរីភាព ក្នុងការធ្វើដំណើរដូចមុនទៀត ។ កាលៈទេសៈរបស់គាត់ហាក់ដូចជាបង្ហាញថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានទាស់ប្រឆាំងនឹងគាត់ និងការអ្វីដែលព្រះទ្រង់អាចសម្រេចតាមរយៈគាត់ ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏លំបាករបស់សាវ័កប៉ុល គាត់មានទំនុកចិត្តលើអំណាចនៃការអធិស្ឋាន ។ ក្នុងអំឡុងពេលគាត់ជាប់គុក គាត់បានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកជំនុំនៅទីក្រុងភីលីពថា «ដ្បិតខ្ញុំដឹងថា ការនេះនឹងបានត្រឡប់ជាសេចក្ដីសង្គ្រោះដល់ខ្ញុំវិញ ដោយអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំ ហើយដោយព្រះ ទ្រង់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណ នៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ មកជួយផង» ។ គាត់ក៏បានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅមិត្តភក្តិគាត់ម្នាក់ឈ្មោះភីលេម៉ូន ដែលក្នុងនោះគាត់បានផ្តាំផ្ញើរថា «សូមរៀបកន្លែងឲ្យខ្ញុំបាននៅផង ដ្បិតខ្ញុំសង្ឃឹមថា ព្រះទ្រង់នឹងប្រគល់ខ្ញុំមកឯអ្នកវិញ ដោយអ្នកអធិស្ឋានឲ្យខ្ញុំផង» (ភីលេម៉ូន ខ.២២) ។
ក្នុងសំបុត្រនោះ គាត់មានទំនុកចិត្តថា គាត់នឹងត្រូវគេដោះលែងឲ្យមានសេរីភាព ហើយគាត់ជឿថា ការរំដោះនេះនឹងកើតឡើង ដោយសារការអធិស្ឋានរបស់មិត្តសំឡាញ់របស់គាត់ ជាបងប្អូនរួមជំនឿ ។ ហើយទោះកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការ មិនបាននិយាយអំពីការដោះលែងគាត់ក៏ដោយ ក៏យើងអាចមានទំនុកចិត្តថា តាមរយៈការអានសំបុត្ររបស់គាត់ និងកណ្ឌគម្ពីរកិច្ចការទន្ទឹមគ្នា យើងឃើញថា គេពិតជាអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ចេញពីគុក ។
សាវ័កប៉ុលជឿថា ព្រះទ្រង់មានអំណាចគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គកំពុងធ្វើឲ្យអ្វីៗមានដំណើរទៅមុខ តាមបំណងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ (អេភេសូរ ១:១១) ។ ប៉ុន្តែ ទន្ទឹមនឹងនោះ គាត់មិនបានគិតថា ការសម្រេចចិត្តរបស់មនុស្សគ្មានប្រយោជន៍នោះឡើយ ។ គាត់ជឿថា ការអ្វីដែលយើងធ្វើថ្វាយព្រះអង្គពិតជាសំខាន់ ។ ព្រោះគាត់ដឹងថា ជាញឹកញាប់ ព្រះអង្គសម្រេចផែនការរបស់ព្រះអង្គ តាមរយៈមនុស្ស និងមធ្យោបាយជាច្រើនទៀត ។ ហេតុនេះ គាត់មិនបានគិតថា អំណាចគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះអង្គ ធ្វើឲ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគ្មានប្រយោជន៍នោះទេ ព្រោះគាត់យល់ថា ព្រះទ្រង់មិនគ្រាន់តែបានកំណត់ទុកជាមុន នូវគោលដៅដែលគាត់កំពុងឆ្ពោះទៅរកប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏បានកំណត់របៀបដែលគាត់ទៅដល់គោលដៅនោះ តាមរយៈការអធិស្ឋានរបស់រាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គជាដើម ។
ព្រះទ្រង់បានបង្គាប់ និងរំពឹងថា អ្នកនឹងអធិស្ឋាន ។ ព្រះអង្គប្រើការអធិស្ឋានរបស់អ្នក ដើម្បីសម្រេចបំណងព្រះទ័យព្រះអង្គ តាមរបៀបអាថ៌កំបាំងដែលអ្នកមិនអាចយល់បាន ។ ហេតុនេះហើយ ពេលណាអ្នកគិតអំពីជីវិតខ្លួនឯងមិនយល់ ហើយអ្វីៗហាក់ដូចជាទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នក ចូរកុំសន្និដ្ឋានថា គោលបំណងដែលព្រះអង្គមានសម្រាប់អ្នក បានជាប់គាំងនោះឡើយ ។ ចូរមើលទៅព្រះអង្គជាប់ជានិច្ច ហើយសុំអ្នកដទៃឲ្យចូលរួមអធិស្ឋានជាមួយអ្នក ។ ការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេ អាចជាមធ្យោបាយដែលព្រះអង្គប្រើ ដើម្បីរំដោះអ្នកឲ្យមានសេរីភាព ដ្បិតក្នុងសេចក្តីសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គកំណត់ថា ការអធិស្ឋានរបស់រាស្រ្តព្រះអង្គពិតជានាំមកនូវការផ្លាស់ប្តូរមែន ។
ខគម្ពីរជញ្ជឹងគិត៖ លូកា ១១:១-១៣
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ និក្ខមនំ ១៤-១៥ និង ១ថែស្សាឡូនិច ៣