ព្រឹក
បង្កើតឲ្យមានទម្លាប់អរព្រះគុណព្រះ
ដោយadamholz
December 12, 2025
ទំនុកដំកើង ៩:១-១២
ទូលបង្គំនឹងសរសើរដល់ព្រះយេហូវ៉ាអស់អំពីចិត្ត ទូលបង្គំនឹងនិទាន ពីអស់ទាំងការអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់។ ទំនុកដំកើង ៩:១
មានពេលមួយ កូនស្រីពៅរបស់ខ្ញុំបានសុំទឹកមួយកែវ។ ខ្ញុំក៏បានយកទឹកមួយកែវពេញឲ្យនាង។ នាងក៏បានទទួលយកវាដោយមិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់។ ពេលនោះ កូនស្រីបងគេ ក៏បានសុំទឹកមួយកែវដែរ។ នាងក៏មិនបាននិយាយអ្វីដែរ នៅពេលដែលខ្ញុំឲ្យទឹកទៅនាង។ ដោយការរំខានក្នុងអារម្មណ៍ ខ្ញុំក៏បានលាន់មាត់ថា “តើគ្មាននរណាចេះនិយាយ អរគុណទេឬ? ហេតុអ្វីគ្រាន់តែពាក្យអរគុណក៏ពិបាកនិយាយយ៉ាងនេះ?”
ជួនកាល ព្រះទ្រង់ប្រើភាពនឿយណាយក្នុងការបំពេញតួនាទីជាឪពុកម្តាយ ជាឱកាសដើម្បីបង្រៀនយើង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំក៏បានទទួលការបណ្តាលចិត្តដ៏សុភាពពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ឲ្យសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីខ្ញុំមានការពិបាក ក្នុងការនិយាយ “អរព្រះគុណព្រះអង្គ”? ខ្ញុំក៏បានដឹងថាខ្លួនឯងខុស។ តាមពិត ការខ្វះពាក្យអរគុណ មិនគ្រាន់តែជាបញ្ហារបស់កូនៗរបស់ខ្ញុំទេ តែក៏ជាបញ្ហារបស់ខ្ញុំផងដែរ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីការពោលពាក្យអរព្រះគុណព្រះអាចមានការពិបាកនោះទេ ប៉ុន្តែ ច្បាស់ណាស់ បញ្ហានេះហាក់ដូចជាផ្នែកមួយនៃនិស្ស័យសាច់ឈាមមនុស្ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង យើងឃើញមានគំរូនៃការចម្រើនឡើង ក្នុងការអរព្រះគុណព្រះ។ នៅក្នុងបទគម្ពីរនេះ ស្តេចដាវីឌ និងអ្នកដទៃទៀតបានសរសើរដំកើងព្រះជាញឹកញាប់ នៅក្នុងទុក្ខលំបាក។ ហើយពួកគេក៏បានពោលថា “ខ្ញុំនឹងអរព្រះគុណព្រះអង្គ ...”។
ក្នុងបទគម្ពីរទំនុកដំកើង ៩:១ ស្តេចដាវីឌបានសម្រេចព្រះទ័យអរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់ ដោយស្ម័គ្រពីចិត្តថា “ទូលបង្គំនឹងសរសើរដល់ព្រះយេហូវ៉ាអស់អំពីចិត្ត ទូលបង្គំនឹងនិទាន ពីអស់ទាំងការអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់”។ យើងប្រហែលជាងាយនឹងគិតថា ការដឹងគុណ គ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ស្តេចដាវីឌបានរំឭកយើងថា វាក៏ជាការសម្រេចចិត្តផងដែរ។
ចូរយើងបង្កើតឲ្យមានទម្លាប់អរព្រះគុណព្រះ ដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត ដូចស្តេចដាវីឌផងដែរ ហើយយើងអាចចម្រើនឡើងបន្តិចម្តងៗ ក្នុងការទទួលស្គាល់ និងលើកតម្កើងសេចក្តីល្អរបស់ព្រះ ក្នុងគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតយើង។—Adam R. Holz
តើធ្វើដូចម្តេចឲ្យយើងមានទម្លាប់អរព្រះគុណព្រះ? តើយើងចង់អរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់ការអ្វីខ្លះ?
ឱព្រះវរបិតា ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណព្រះអង្គ សម្រាប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះអង្គបានប្រទានទូលបង្គំ។
សូមព្រះអង្គជួយទូលបង្គំឲ្យសម្រេចចិត្តអរព្រះគុណព្រះអង្គនៅថ្ងៃនេះ សម្រាប់ព្រះពរដែលព្រះអង្គប្រទាន តាមមធ្យោបាយជាច្រើន។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ : ហូសេ ៩-១១ និង វិវរណៈ ៣
ល្ងាច
យុត្តិធម៌ឥតខ្ចោះ (សៀវភៅសេចក្ដីពិតសម្រាប់ជីវិត)
ដោយAlistair Begg
December 12, 2025
«តែបើអ្នកបានប្រព្រឹត្តល្អ ហើយទ្រាំឲ្យគេធ្វើទុក្ខដោយអត់ទ្រាំវិញ នោះទើបជាការដែលគាប់ព្រះហឫទ័យនៅចំពោះព្រះមែន។ ដ្បិតទ្រង់បានហៅអ្នករាល់គ្នា មកឯសេចក្ដីនោះឯង ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទក៏បានរងទុក្ខជំនួសយើងដែរទាំងទុកតម្រាប់ឲ្យយើងរាល់គ្នាដើរតាមលំអានដាននៃទ្រង់» (១ពេត្រុស ២:២០-២១)។
លោកគ្រូ ឆាល អេឆ ស្ព័រជិន (C.H. Spurgeon) ធ្លាប់បាននិយាយទៅកាន់ពួកជំនុំរបស់គាត់នៅទីក្រុងឡុងដ៍ថា «មិត្តសំឡាញ់ខ្ញុំអើយ! បើសិនជាអ្នកតាំងចិត្តថា មនុស្សដែលបានប្រមាថអ្នកត្រូវទទួលការប្រមាថមកវិញឲ្យសមនឹងទង្វើរបស់ខ្លួន ឬមនុស្សដែលមិនគោរពអ្នកត្រូវទទួលការតបស្នងមកវិញឲ្យសមនឹងទង្វើដែលគ្មានការគោរព នោះអ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះនៅពេលព្រឹក ដើម្បីជួយឲ្យអ្នកសងសឹកទៅគេវិញឡើយ»។133 ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់សាមញ្ញងាយយល់ទេ ព្រោះការការពារមុខមាត់ និងការសងសឹកទៅគេវិញ ដើម្បីឲ្យរួចគ្នា គឺជាសភាវគតិរបស់យើង ដែលកើតមានជាធម្មតា ដោយមិនត្រូវការឲ្យព្រះអង្គជួយរុញយើងបន្ថែមនោះទេ។ ប៉ុន្តែ ការស៊ូទ្រាំទុក្ខលំបាក និងទុកឲ្យព្រះទ្រង់ធ្វើការជំនុំជម្រះ មិនមានភាពងាយស្រួលទេ។
ការជំនុំជម្រះ គឺជាការទទួលខុសត្រូវដែលយើងមិនមានលទ្ធភាពធ្វើទាល់តែសោះ។ ពេលណាយើងវាយបកទៅវិញ យើងមិនដឹងថា ត្រូវវាយគេឲ្យខ្លាំងប៉ុណ្ណាទើបសមទេ ហើយពេលដែលនរណាម្នាក់និយាយអ្វីធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់ យើងច្រើនតែឆ្លើយតប ដោយពាក្យសម្ដីដែលអាក្រក់ជាងគេទៅទៀត។ ក្នុងជម្រៅចិត្តយើង យើងច្រើនតែគិតថា យើងនឹងឈ្នះសេចក្តីសម្អប់របស់គេ ដោយសេចក្តីសម្អប់របស់យើងដែលខ្លាំងជាង តែផ្ទុយទៅវិញ យើងកំពុងតែពង្រីកសេចក្តីអាក្រក់ឲ្យកាន់តែធំលើសដើម។ ច្បាស់ណាស់ ការអាក្រក់ត្រូវតែទទួលទោស ហើយព្រះទ្រង់នឹងដាក់ទោសមកលើការអាក្រក់។ ប៉ុន្តែ យើងមិនត្រូវតាំងខ្លួនជាចៅក្រមដាក់ទោសគេឡើយ។
មានតែព្រះទេដែលល្អឥតខ្ចោះក្នុងការជំនុំជម្រះ និងក្នុងសេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គនឹងកាត់ទោសការអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង។ មានបល្ល័ង្កមួយដែលខ្ពស់លើសអស់ទាំងបល្ល័ង្កដែលលោកីយ៍បានឃើញ ហើយថ្ងៃមួយ នៅលើបល្ល័ង្កនោះ រាល់ការគ្រប់គ្រងដែលពុករលួយ ការជំនុំជម្រះដែលបរាជ័យ និងអំពើអយុត្តិធម៌ទាំងអស់របស់មនុស្សនឹងទទួលការជំនុំជម្រះ។ ប៉ុន្តែ មិនមានន័យថា យើងអាចបន្តមានចិត្តដែលចង់ឲ្យគេទទួលទោសនោះឡើយ។ យើងមិនត្រូវប្រាថ្នាអ្វី ក្រៅពីចង់ឲ្យខ្មាំងសត្រូវរបស់យើងទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះឡើយ។ ការទទួលខុសត្រូវរបស់យើង គឺត្រូវតែឲ្យពរ និងអធិស្ឋានឲ្យអស់អ្នកដែលស្អប់យើង ធ្វើបាបយើង ឬបានបំផ្លាញយើង (ម៉ាថាយ ៥:៤៤; លូកា ៦:២៨)។
ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើជាគំរូសម្រាប់យើង៖ «កាលគេបានជេរប្រមាថដល់ទ្រង់ នោះទ្រង់មិនបានជេរតបវិញទេ ខណៈដែលទ្រង់រងទុក្ខ នោះក៏មិនបានគំហកកំហែងដល់គេដែរ គឺបានប្រគល់ព្រះអង្គទ្រង់ទៅព្រះ ដែលជំនុំជម្រះដោយសុចរិតវិញ» (១ពេត្រុស ២:២៣)។ លោកអ្នកនឹងមិនជួបរឿងអយុត្តិធម៌លើសព្រះអង្គឡើយ ដូចនេះក្នុងស្ថានភាពនីមួយៗ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យឆ្លើយតបដូចព្រះអង្គដែរ។
តើអ្នកចង់វាយបកទៅវិញឲ្យខ្លាំងមកលើនរណា ហើយក្នុងស្ថានភាពណា ជាជាងធ្វើការល្អស្នងការអាក្រក់? មានរឿងបីយ៉ាងដែលនឹងជួយឲ្យអ្នកអាចផ្គាប់ព្រះទ័យព្រះ ដោយធ្វើការល្អចំពោះអ្នកទាំងនោះ។ ទីមួយ ចូរមើលទៅព្រះយេស៊ូវ។ យើងពិបាកសងសឹកមកលើគេ ទោះក្នុងទម្រង់ណាក៏ដោយ ពេលណាយើងមើលទៅព្រះគ្រីស្ទនៅលើឈើឆ្កាងមានបន្ទូលថា «ឱព្រះវរបិតាអើយ សូមអត់ទោសដល់អ្នកទាំងនេះផង ដ្បិតគេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ» (លូកា ២៣:៣៤)។ ទីពីរ ចូរមានចិត្តស្ញប់ស្ញែងចំពោះព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ចូរចាំថា លោកអ្នកជានរណាក្នុងនិស្ស័យសាច់ឈាមរបស់ខ្លួន ហើយលោកអ្នកបានក្លាយជានរណាដោយសារព្រះគុណរបស់ព្រះ។ ពេលណាយើងស្ញប់ស្ញែងចំពោះព្រះគុណរបស់ព្រះយ៉ាងដូចនេះ នោះយើងមិនងាយប្រាថ្នាឲ្យគេជួបការអាក្រក់ឡើយ។ ហើយទីបី ចូរផ្ដោតទៅលើភាពអស់កល្បជានិច្ច និងបល្ល័ង្ករបស់ព្រះដែលខ្ពស់ជាង។ ស្ថានភាពរបស់លោកអ្នកនៅលើផែនដី មិនមែនជារូបភាពទាំងមូលឡើយ ហើយលោកអ្នកក៏មិនចាំបាច់ត្រូវមើលឃើញសេចក្តីយុត្តិធម៌បានសម្រេចក្នុងពេលឥឡូវនេះដែរ។ ដូចនេះ សូមព្រះទ្រង់ជួយលោកអ្នកធ្វើការល្អ និងស៊ូទ្រាំ សូម្បីតែនៅពេលដែលលោកអ្នកទទួលរងការអាក្រក់ក៏ដោយ។ ព្រះអង្គត្រៀមជាស្រេច ដើម្បីជួយលោកអ្នកសម្រេចការអ្វីដែលសមស្របទាំងស្រុងនឹងការអ្វីដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យយើងធ្វើ។
ព្រះគម្ពីរសញ្ជឹងគិត៖ ទីតុស ២:១១-១៤ និង ៣:១-៧
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ៖ យ៉ូស្វេ ៤-៦ និងលូកា ១៥:១-១០