ព្រឹក
អំណោយនៃទុក្ខលំបាក (សៀវភៅនំម៉ាណាប្រចាំថ្ងៃ)
ដោយPatricia Raybon
January 21, 2025
១ពេត្រុស ៤:១២-១៩
គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ទ្រង់សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នាហើយ។ ១ពេត្រុស ៤:១៤
បងប្អូនត្រកូលរ៉ាយ(Wright) បានក្លាយជាមនុស្សដំបូង ដែលបានបើកបរយន្តហោះដោយជោគជ័យមុនគេ ប៉ុន្តែ ការធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យនេះ មិនមានភាពងាយស្រួលទេ។ ទោះបងប្អូនពីរនាក់នេះបានទទួលបរាជ័យជាច្រើនដងរាប់មិនអស់ ត្រូវគេចំអកឲ្យ មានការខ្វះខាតថវិកា ហើយក្នុងចំណោមពួកគេ មានម្នាក់បានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ ពួកគេមិនបានបោះបង់ចោលការតស៊ូ ដោយសារទុក្ខលំបាកទាំងអស់នេះទេ។ គឺដូចដែលលោកអូវីល រ៉ាយ(Orville Wright) បានកត់សំគាល់ឃើញថា “គ្មានសត្វបក្សីណាអាចហោះហើរបានខ្ពស់ នៅកន្លែងដែលស្ងប់ខ្យល់នោះឡើយ”។ លោកដាវីឌ មែកខូឡូ(David McCullough) ដែលជាអ្នកនិពន្ធជីវប្រវត្តិរបស់អ្នកទាំងពីរ បានធ្វើការបកស្រាយអត្ថន័យរបស់សម្រង់សម្តីនេះថា ជាញឹកញាប់ ទុក្ខលំបាកច្រើនតែអាចធ្វើជាកត្តាជំរុញ ដែលជួយឲ្យអ្នកឡើងខ្ពស់ជាមុន។ ហើយអ្នកឡើងភ្នំមានអំណរ មិនមែនដោយសារបានឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំនោះទេ តែដោយសារពួកគេបានឡើងភ្នំ។
សាវ័កពេត្រុសបានបង្រៀនអំពីគោលការណ៍ខាងវិញ្ញាណស្រដៀងនេះផងដែរ ទៅកាន់ពួកជំនុំដំបូង ដែលកំពុងជួបការបៀតបៀន។ គាត់ប្រាប់ពួកគេថា “ពួកស្ងួនភ្ងាអើយ កុំឲ្យមានប្លែកក្នុងចិត្ត ដោយភ្លើងដ៏ក្តៅក្រហាយ ដែលកំពុងតែល្បងអ្នករាល់គ្នា ទុកដូចជាកើតមានសេចក្តីចំឡែកនោះឡើយ”(១ពេត្រុស ៤:១២)។ ត្រង់ចំណុចនេះ គាត់មិនបានបង្រៀនយើងឲ្យបដិសេធថា ទុក្ខលំបាកមិនមានការឈឺចាប់នោះទេ។ តែគាត់ដឹងថា ក្តីសង្ឃឹមក្នុងព្រះគ្រីស្ទមានការចម្រើនឡើង នៅក្នុងការទុកចិត្តព្រះ នៅពេលមានទុក្ខលំបាក។
នេះជាការពិតមែន ជាពិសេស នៅពេលដែលយើងរងទុក្ខ ដោយសារយើងជឿព្រះយេស៊ូវ ដូចពួកជំនុំដំបូងដែរ។ សាវ័កពេត្រុសបានសរសេរសំបុត្រលើកទឹកចិត្តពួកគេថា “ត្រូវអរសប្បាយវិញ ដោយព្រោះមានចំណែកក្នុងការរងទុក្ខរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានត្រេកអររីករាយជាខ្លាំង ក្នុងកាលដែលសិរីល្អទ្រង់លេចមក”(ខ.១៣)។ គាត់មានប្រសាសន៍ទៀតថា “បើសិនជាគេតិះដៀលអ្នករាល់គ្នា ដោយព្រោះព្រះគ្រីស្ទ នោះមានពរហើយ ពីព្រោះព្រះវិញ្ញាណដ៏មានសិរីល្អ គឺជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ទ្រង់សណ្ឋិតលើអ្នករាល់គ្នាហើយ”(ខ.១៤)។
អ្នកនិពន្ធជីវប្រវត្តិរបស់បងប្អូនត្រកូលរ៉ាយ បានកោតសរសើរចារិកលក្ខណៈរបស់ពួកគេ ដោយសារពួកគេមានការតស៊ូ។ ចូរយើងរស់នៅ ដើម្បីឲ្យអ្នកដទៃបានមើលឃើញចារឹកលក្ខណៈនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ដែលធ្វើការក្នុងពេលដែលយើងមានទុក្ខលំបាកផងដែរ។ ព្រះអង្គប្រើទុក្ខលំបាករបស់យើង ដើម្បីជួយយើងឲ្យចម្រើនឡើងពីមួយកំរិត ទៅមួយកំរិតទៀត។—Patricia Raybon
តើអ្នកបានរងទុក្ខថ្វាយព្រះគ្រីស្ទយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ? តើការរងទុក្ខរបស់អ្នកបានថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គដូចម្តេចខ្លះ?
ឱព្រះអម្ចាស់ ទុក្ខលំបាកបានល្បងលសេចក្តីជំនឿរបស់ទូលបង្គំ។ សូមព្រះអង្គប្រទានក្តីសង្ឃឹម ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ។
គម្រោងអានព្រះគម្ពីររយៈពេល១ឆ្នាំ: និក្ខមនំ ១-៣ និង ម៉ាថាយ ១៤:១-២១
ប្រភេទ
ល្ងាច
មានសញ្ជាតិនៅស្ថានសួគ៌
ដោយAlistair Begg
January 21, 2025
“ដ្បិតមានមនុស្សជាច្រើន ដែលខ្ញុំបានប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នាជាញយៗ ហើយឥឡូវនេះ ក៏ប្រាប់ទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកទៀត ថា គេជាខ្មាំងសត្រូវនឹងឈើឆ្កាងព្រះគ្រីស្ទទេ ចុងបំផុតរបស់គេជាសេចក្តីហិនវិនាស គេយកពោះគេទុកជាព្រះ ហើយយកសេចក្តីគួរខ្មាសរបស់គេ ទុកជាសិរីល្អវិញ គេនឹកតែពីរបស់នៅផែនដីនេះ ឯយើងរាល់គ្នា យើងជាសាសន៍ស្ថានសួគ៌វិញ ក៏នៅចាំព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ ទ្រង់យាងមកពីស្ថាននោះឯង ដែលទ្រង់នឹងបំផ្លាស់បំប្រែរូបកាយទាបថោករបស់យើង ឲ្យត្រឡប់ដូចជារូបឧត្តមរបស់ទ្រង់”។ ភីលីព ៣:១៨-២១
អ្នករស់នៅ ក្នុងទីក្រុងភីលីពរបស់ជនជាតិក្រិក កាលពីសតវត្ស៍ទី១ និងអ្នកដែលបានកើតនៅទីនោះ ប្រហែលជានិយាយថា “យើងមិនមែនជាអ្នកក្រុងភីលីពទេ” ព្រោះពួកគេរស់នៅតាមច្បាប់របស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំង ស្លៀកពាក់ខោអាវរបស់ពួករ៉ូម៉ាំង និងសរសេរឯកសារជាភាសាឡាតាំងទៀតផង។ ពួកគេជាពលរដ្ឋរបស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំង។ ទីកន្លែងនោះទាំងមូល មានលក្ខណៈដូចទីក្រុងរ៉ូម តែវាមិនមែនជាទីក្រុងរ៉ូមទេ។ អ្នកក្រុងភីលីព កំពុងរស់នៅក្នុងទឹកដីក្រិក តែរស់នៅជាពលរដ្ឋរបស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំង។
សាវ័កប៉ុលបានប្រាប់ពួកគេថា ការរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទក៏មានលក្ខណៈស្រដៀងការរស់នៅរបស់ពួកគេផងដែរ : យើងកំពុងរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទនៅលើផែនដី តែមិនទាន់មានវត្តមានក្នុងរាជធានីរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលយើងមានការធូរស្បើយក្នុងចិត្ត ដែលបានដឹងថា រាជធានីនោះមិនមែននៅទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ឬទីក្រុងឡុងនោះទេ! ខ្នាតគំរូនៃរាជធានីនោះ ខ្ពស់ជាង និងធំជាងខ្នាតគំរូរបស់ទីក្រុងនៅផែនដី។ យើងមានសញ្ជាតិជាសាសន៍ស្ថានសួគ៌ ហើយយើងនឹងនាំឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរ ក្នុងលោកិយ ក្នុងនាមជាអ្នកដំណើរនៅលើផែនដីនេះ។
ក្នុងនាមយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ យើងមានឱកាសដ៏ប្រសើរប្រចាំថ្ងៃ សម្រាប់បោះជំហានចូលទៅក្នុងថ្ងៃមួយទៀត និងមានលក្ខណៈខុសពីលោកិយ ដោយប្រកាន់យកអត្តសញ្ញាណ ជាពលរដ្ឋរបស់ស្ថានសួគ៌ គឺមិនមែនជាអ្នកក្រុងណាមួយនៅផែនដីទេ។ ហើយគួរតែធ្វើឲ្យគេលាន់មាត់ថា យើងនិយាយស្តី ដើរហើរ ខុសពីលោកិយ។ បានសេចក្តីថា ពេលណាអ្នកគិតអំពីជីវិតរបស់អ្នក អ្នកចាំបាច់ត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំកំពុងមានចិត្តប្តូរផ្តាច់ចំពោះអ្វី ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំកំរើក និងមានជីវិតរស់? តើវាជាលក្ខណៈខាងក្រៅរបស់ខ្ញុំឬ? តើវាជាការឆេះឆួល និងនាំឲ្យមានអំណរទេ? តើអ្នករស់នៅដើម្បីអ្វី?
ព្រះគម្ពីរបានដាស់តឿនយើងថា បើយើងរស់នៅដើម្បី “មានសេចក្តីអំណរខាងអំពើបាប ដែលនៅតែ១ភ្លែត”(ហេព្រើរ ១១:២៥) នោះទីបំផុត ពួកវានឹងស៊ីបំផ្លាញយើង ហើយបំផ្លាញជីវិតយើង។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវរស់នៅ ដោយការរំពឹងថា នឹងបានសិរីល្អនៅពេលអនាគត។ យើងនឹងបានផ្លាស់ប្រែ យើងនឹងមានរូបកាយថ្មី “ដូចរូបកាយឧត្តមរបស់ព្រះអង្គ”។ រូបកាយរបស់យើងនៅស្ថានសួគ៌នឹងមិនអន់ខ្សោយដោយអំពើបាប ដោយចិត្តដែលអាត្មានិយម ឬបែកជាចំណែកនោះឡើយ។ ថ្ងៃមួយ យើងនឹងបានទៅនៅផ្ទះយើងនៅស្ថានសួគ៌ ហើយយើងនឹងមានក្តីអំណរដ៏អស្ចារ្យ!
បើមនុស្សមានការសង្ស័យមកលើការរស់នៅរបស់អ្នក ហើយតាមរយៈពាក្យសម្តីរបស់អ្នក គេរកឃើញថា អ្នកមានសញ្ជាតិនៅស្ថានសួគ៌ អ្នកបម្រើព្រះដ៏រស់ ហើយអ្នកកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំពេលដែលអ្នកនឹងទៅនៅផ្ទះនៅស្ថានសួគ៌ ដែលនៅទីនោះ ជីវិតអ្នកនឹងមានការផ្លាស់ប្រែទាំងស្រុង នោះមិនយូរមិនឆាប់ ក្នុងចំណោមពួកគេ នឹងមានអ្នកខ្លះសួរអ្នក អំពីមូលហេតុដែលអ្នកមានសេចក្តីសង្ឃឹមនេះ(១ពេត្រុស ៣:១៥)។
ដូចនេះ ចូរចាំថា អ្នកជាសាសន៍ស្ថានសួគ៌។ ឥទ្ធិពលនៃដំណឹងល្អនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះ មានទំនាក់ទំនងដោយផ្ទាល់នឹងការស្ម័គ្រចិត្តរស់នៅដូចព្រះគ្រីស្ទ។ ចូរអនុញ្ញាតឲ្យសញ្ជាតិរបស់អ្នកនៅស្ថានសួគ៌ ធ្វើជាមូលហេតុដែលអ្នកឆាប់ឆ្លើយតប និងមានក្តីអាណិត ខណៈពេលដែលអ្នកកំពុងរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលជា “ខ្មាំងសត្រូវនៃឈើឆ្កាង”(ភីលីព ៣:១៨)។ ព្រះគ្រីស្ទនឹងយាងមកវិញ ហើយពេលនោះ អ្នកនឹងបានទៅនៅផ្ទះនៅស្ថានសួគ៌។ បើមិនមែនក្នុងថ្ងៃនេះទេ នោះថ្ងៃនេះ ជាឱកាសសម្រាប់ឲ្យអ្នករស់នៅ ឲ្យមានលក្ខណៈខុសពីលោកិយ។ តើអ្នកនឹងឆក់ឱកាសនេះ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?
១ពេត្រុស ២:៩-១៧
អេសាយ ៣-៤ និង ម៉ាកុស ១:២៣-៤៥